Bespiegeling

zondag 31 mei 2026

Er was een tijd waarin zestig worden voelde als een soort eindpunt. Alsof er een onzichtbare grens lag waarachter het leven automatisch rustiger, voorspelbaarder en - laten we eerlijk zijn - een tikje saaier werd. Tegenwoordig lijkt dat beeld steeds minder te kloppen. En initiatieven zoals Nolano spelen daar een opvallende rol in.

Wie tegenwoordig naar zestigplussers kijkt, ziet zelden het stereotype van vroeger terug. Geen massale verhuizing naar de bank met een dekentje en een kop thee, maar mensen die juist tijd en ruimte hebben om nieuwe dingen te doen. Nolano haakt daar slim op in. Geen ingewikkeld concept, geen grootse beloftes. Gewoon een vereniging waar mensen samenkomen om activiteiten te ondernemen. Wandelen, samen eten, iets nieuws proberen. Op papier klinkt het simpel. In de praktijk blijkt dat precies de kracht.

Want laten we eerlijk zijn: bijna alles wat daar gebeurt, kun je ook alleen doen. Een wandeling maken, een museum bezoeken, ergens koffie drinken, het is allemaal prima solo te doen. Toch zit het verschil in dat ene kleine detail: gezelschap. Met anderen is een simpele activiteit al snel iets om naar uit te kijken. Een wandeling wordt een gesprek. Een kop koffie wordt een moment. En voor je het weet, staat niet meer de activiteit centraal, maar de mensen.

Veel mensen hebben de neiging om sociale plannen vooruit te schuiven. Vandaag geen tijd, morgen misschien, volgende week beter. En voor ze het weten, is ‘later’ een gewoonte en een drempel  geworden. Wat Nolano doet, is die drempel verlagen. Niet door druk op te leggen, maar door het makkelijk te maken om gewoon mee te doen. Geen ingewikkelde organisatie, geen verwachtingen, alleen de mogelijkheid om aan te haken. En soms is dat precies wat nodig is.

Is zo’n vereniging foutloos? Nee. Dat hoeft ook niet. De waarde zit niet in perfect georganiseerde activiteiten of een strak schema, maar in het feit dat mensen elkaar weten te vinden. Het laat zien dat ouder worden niet automatisch betekent dat het leven kleiner wordt. Sterker nog: voor veel mensen opent het juist nieuwe deuren. Alleen niet altijd op de manier die ze van tevoren hadden verwacht.

Nog lang niet klaar. Misschien is dat wel de kern van het verhaal. Dat leeftijd steeds minder bepaalt hoe iemand zijn of haar leven invult. En dat oud zijn vooral een kwestie van perspectief is.  Nolano zegt het al: Nog Lang Niet Oud.  En als je het zo bekijkt, klinkt dat niet alleen als een naam, maar als een redelijk overtuigende levenshouding.

Ineke Bais